like a friend - indieannalog set #47

Φωτιά… Τα βιβλία αυτοβοήθειας συμβουλεύουν τα άτομα με μειωμενη αυτοεκτίμηση να έχουν ένα κουτί πρώτων βοηθειών για περιπτώσεις πτώσης του ηθικού: ένα κουτί μέσα στο οποίο να φυλάνε αναμνηστικά από τις στιγμές που τους ανέβασαν πολύ και ένα ημερολόγιο στο οποίο να γράφουν τι τους έλεγαν άνθρωποι σημαντικοί γι ‘αυτούς την εποχή που περνούσαν καλά μαζί τους. Η Μέμα είναι συγγραφέας ήτοι άτομο με ειδικές ανάγκες στον τομέα της αυτοεκτίμησης. Έτσι πριν λίγες μέρες άνοιξε το κουτί Α’ Βοηθειών της αλλά πριν καν το σκαλίσει είδε πάνω πάνω ένα σημείωμα «δε θέλω να γαμησω απεγνωσμένα, θέλω να γαμησω απεγνωσμένα εσένα»!». Χαμογέλασε και κοίταξε τον άσπρο τοίχο μπροστά της. Σαν σε πανί σε σινεμά είδε ξανά εκείνη τη σκηνή.

Αέρας… Τώρα, 12 χρόνια μετά, εν αναμονή της έκδοσής ενός ακόμα βιβλίου της –που ήλπιζε να πουλήσει περισσότερο από τα προηγούμενα -δεν ήξερε τι φοβόταν πια πιο πολύ: την κακή κριτική ή την καθόλου κριτική.
–Θέε μου αν με πιάσει στο στόμα του ο Κουρτοβικ δε θα έχω μούτρα να ξαναβγώ από την πόρτα
-Όλα στο παιχνίδι είναι, πέσε και κολύμπα, ειπε ο Νώντας χωρις να σηκώσει τα μάτια από την εφημερίδα του.
-Τι να κάνω με την παρουσίαση, να ζητησω λες από τον Παυλίδη να το παρουσιάσει;
-Δεν ξέρω, ζητα του.
-Ναι αλλά ντρέπομαι, εννοώ, δεν είναι καθολου το στυλ του αυτό το βιβλιο και δε θέλω να τον φέρω σε δύσκολη θέση- ξέρεις επειδη ειμαστε γνωστοί.
-Ε, μην του ζητάς
-Μήπως να του έλεγα τουλάχιστον να πει στον Κουρτοβικ να μη με κάνει ρεζίλι;
-Πες του
-Ναι αλλά για να το ζητησω αυτό πρέπει να διαβάσει το βιβλιο μου αλλά δεν γράφω τόσο καλά όσο αυτός και δεν ξέρω αν θέλω να το διαβάσει
-Ε, μην του ζητάς
-Ρε συ Νωντα δε με βοηθάς
-Τι θες πια από εμένα; Είπε και την κοιταξε ενοχλημένος

Νερό… Θέλω να με κοιτας σα να ειμαι σημαντική για εσένα κι όχι παράσειτο που αντι να μαγειρευω και να φροντιζω το παιδί μας κλείνομαι σε ένα δωμάτιο και γράφω. Θέλω να μην χρειάζεται να ανοιγω το κουτι Α' Βοηθειών για να θυμηθω ότι ένα σωρο άνθρωποι με αγάπησαν αλλά κανείς δεν άντεξε να μείνει μαζι μου. Θέλω να μην σκέφτομαι συνέχεια ότι οι συγγραφείς δε γίνεται να γράφουν και να έχουν και κανονική ζωή. Και ότι πρέπει να διαλέξω ένα από τα δυο.
-Ναι ρε χαζή, φυσικά και θέλω και μπορώ να σου κάνω την παρουσίαση! Χαρά μου, θα είναι, είπε ο Παυλίδης μόλις τον πήρε τηλέφωνο. Άκου «αν θέλω» και «αν μπορώ» να παρουσιάσω το βιβλίο σου. Μα δηλαδή μερικές φορές πραγματικά αναρωτιέμαι τι ερωτήσεις είναι αυτές που κάνεις!
Ερωτήσεις εμπιστοσύνης. Κι ευτυχώς που εσύ τουλάχιστον τις απαντάς σωστά.

Γη… Δέκα χρόνια μετά θυμάσαι τα γέλια που κάναμε, θυμάσαι που σου έφερνα τα γραπτα μου και μου έλεγες "κάποτε θα μου πάρεις τη δουλεια", θυμάσαι τα μεθύσια στην Καλλιδρομίου και μετά να με πηγαίνεις σπίτι μου με το σαραβαλάκι σου «ν’ ανέβω;», «όχι βρε άθλιε, που θες να πηδήξεις ότι κινείται», «όχι κάνεις λάθος», «κανένα λάθος, θες να γαμήσεις απεγνωσμένα», «ναι αλλά όχι ό,τι κινείται, θέλω να γαμήσω απεγνωσμένα εσένα»!
-Μέμα, τώρα που θα γίνεις διάσημη και θα μου πάρεις τη δουλειά μήπως σκοπεύεις να μου ...πάρεις και τιποτ’ άλλο εκτός από την δόξα και την καριέρα μου;
Η Μέμα στο ακουστικό και γελάει.
-Ο λύκος κι αν εγέρασε...ε;
Κλείνει το τηλέφωνο και γυρνάει ευδιάθετη στο σαλόνι. Ο Νωντας διαβάζει ακόμα την εφημερίδα του.
-Τι σου είπε ο Παυλάκης;
-Παυλίδη τον λένε.
-Αυτός!
-Ό,τι θα μου έλεγε κι ένας φίλος.
-Δεν ήξερα ότι ειστε φίλοι.
-Δεν είμαστε...
Κοιτάει ξανά τον άσπρο τοίχο. Βλέπει ξανά όλη εκείνη την πολυχρωμη ζωή. "Συγγραφέας και κανονικη ζωή δε γινεται, υπαρχει ασυμβιβαστο" μονολογεί. "Μαλακίες. Πώς θα αντεξεις την κανονικη ζωή αν δεν είσαι συγγραφέας;" και πάει να μαγειρέψει το κοκκινιστό. Πρωί Κυριακής και περιμένουν τα πεθερικά της να τους κάνει το τραπέζι για την έκδοση.

Μίλα μου για μήλα - indieannalog set #46

Φωτιά... Όταν ο Θεόφιλος και η Iουλίτα έκλειναν τα εισιτήρια για Νέα Υόρκη δεν πρόσεξαν ότι αντι για Νοέμβριο του 2008 χτύπησαν καταλάθος Νοέμβριο 2009 κι έτσι χρέωσαν την πιστωτική του Θεόφιλου με 7.000 δολάρια (εισιτήρια και ξενοδοχείο) και έπρεπε να περιμένουν έναν ολόκληρο χρόνο για να πάνε το ταξίδι τους στο Μεγάλο Μήλο! Και δεν φανταστηκαν ότι θα χώριζαν μέσα σε έξη μήνες και μετά ο καημένος ο Θεόφιλος θα προσπαθούσε να βρει τρόπο να αλλάξει το όνομα της νέας του κοπέλας για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει εκείνη το εισιτήριο: " Ιωάννα, Ιωαννούλα, Αννουλίτα ωωω, έλα να αλλάξουμε το όνομά σου"!

Νερό... Μα η Ιωάννα, Ιωαννούλα, η Αννουλίτα ωωω, έψαχνε να βρει ένα σπίτι εκείνο τον καιρό -"και το σπίτι μου είναι όπου εισαι κι εσύ, το σπίτι του είναι όπου βρίσκομαι μόνη μαζί σου" ήθελε να του πει, "αλλά δε θέλω να αλλάζω ονόματα, ταυτότητες και όσα είμαι για να σου αρέσω". Κι έτσι εκείνη κάθεται μπροστά στη "μηλιά" του -ήτοι σε αυτό το mac book της apple και δεν βγάζει μιλιά. Την έχει πρήξει με την πρώην του πια κι αισθάνεται να μην ανήκει ξανά πουθενά...

Αέρας...
-Λοιπόν, τι λες να πάμε στις Μηλιές τελικά την άλλη βδομάδα; τη ρωτάει ο Θεόφιλος
-Απ' το Big Apple στις Μηλιές, τι ξεπεσμός, λέει εκείνη άχρωμα
- Και πού να σου λεγα δηλαδή να πάμε στην Μηλίτσα, παρακάτω, γελάει ο Θεόφιλος

-Δεν ξέρω... Εσύ δεν ήθελες Μονεμβασιά είχες πει;

-Εγώ βασικά θέλω να είμαι το μωρό σου απόψε, να με κρατάς έτσι αγκαλιά και ας είμαστε όπου να 'ναι

-Εγώ μπερδευτηκα τώρα γιατί νόμιζα ότι ήθελες να μεινουμε κάπου παραλιακά...
Την κοιτάζει παραξενεμένος
-Όλα όσα είπαμε έχουν και βουνό και θάλασσα. Τι λες;

Έλα μου ντε, τι λέει;
-Δεν είμαι καλά, άσε με λίγο.

Νερό...
-Δε σ' αφήνω, μπορείς να βγάλεις τις ηλίθιες σκέψεις από το μυαλό σου και να σταματήσεις να με πυροβολείς συνεχώς γιατί σχέση έτσι δε γίνεται;
Και ο Θεόφιλος τραβάει την Ιωαννα, Ιωαννούλα, Αννουλίτα ωωω να χορέψουν εκεί, μαζί, μπροστά στην ανοιχτή tv που παίζει Παπακαλιάτη σε επανάληψη και στη σιδερώστρα με το σίδερο όρθιο να πετάει ατμό.
-Δε με νοιάζει αν θα πάμε σε μεγάλο ή μικρό μήλο, αρκεί να είμαστε μαζί χαζή, όλα τα μήλα είναι νόστιμα μαζί σου!
Εκείνη ξινίζει τα μούτρα- "καλά σε πιστέψαμε"!
-Ναι, ακόμα και τα ξινόμηλα μωρό μου!
Κι εκείνη σκέφτεται "έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, αλλά καμία δεν κάνει Θεόφιλους". Και τον σφίγγει πάνω της...

This charming Newton - indieannalog set #45

Γη... Το ηλιοβασίλεμα στην ποίηση είναι συνυφασμένο με την αναπόληση του παρελθόντος. Νομίζω αυτό συμβαίνει γιατί εκείνη την ώρα ο ουρανός έχει τόσα πολλά και τόσο μαγικά χρώματα που θες κάποιον για να του τα δείξεις και να σχολιάσετε
-Red in the morning, sailor’s warning- red in the night, sailor’ s delight, λένε οι ναυτικοί
-Kι άμα είναι έτσι μοβ ο ουρανός, αυτό τι σημαίνει;
-Πού να ξέρω ρε Indie; Δεν είμαι κι ο Νεύτωνας!

Αέρας...
-Αφού το μοβ είναι το αγαπημένο σου χρώμα, ίσως σημαίνει ότι ήρθε καιρός να σταματήσεις να θυμάσαι και να βρεις έναν καινούριο να του δείξεις το χρώμα σου! Λέει η Margot
-Ναι, αλλά πού να βρίσκεται αυτός ο γοητευτικός ξένος;
Κοιτάω έναν- έναν όλους τους θαμώνες στο καφέ, όχι, δεν είναι κανένας από αυτούς. Με κάτι τέτοια καταλήγω να λέω θα γίνω asexual σαν τον Morrissey. Ή τον Sir Isaak Newton.
-Καλά, άμα τον είχα γνωρίσει εγώ τον Isaak, θα τον είχα φέρει στον ίσιο δρόμο. Θα είχε παρατήσει την οπτική να ασχοληθεί με την απτική πάνω μου. Αλλά έχε χάρη που γεννήθηκα με 300 χρόνια καθυστέρηση
-Ευτυχώς, τη γλύτωσε ο Νεύτωνας από τον βιασμό και σώθηκε η Επιστήμη!
-Δε φταίω εγώ, smart is sexy και ο Isaak ήταν πολύ έξυπνος, άρα πολύ σέξι!
-Αμάν ρε Indie, βρες μια φορά κι έναν αληθινό άνθρωπο να ερωτευτείς, κάθε φορά όλο με πεθαμένους ασχολούμαστε!

Φωτιά... Στους πεθαμένους ανήκουν και οι πρώην για τις φίλες μου. Καμιά φορά βλέπω κάποιον πρώην στον ύπνο μου κι εκείνες λένε «Είχαμε πάλι επίσκεψη του μακαρίτη; –καλά, μόνο εσύ κι ο Άμλετ τόσο κουτσομπολιό με φαντάσματα». Κι αν αναπολήσω κάποια καλή στιγμή του παρελθόντος μαζί του δε θα παραλείψουν να πουν «άμα είναι να του κάνουμε πάλι μνημόσυνο να φέρνεις και κανένα κόλλυβο να μασουλάμε με τον καφέ -ασ’ τον πια στην ησυχία του, θα τρίζουν τα κόκαλα του». Αχ, αυτές οι φίλες μου!

Νερό... Σάββατο πρωί και η Margot λέει «δεν έχει κανένα παζάρι να πάμε αυτή τη βδομάδα;» -με την οικονομική κρίση έχουμε πάρει σβάρνα τα εκπτωτικά μπαζάρ που κάνουν γνωστές φίρμες.
-Έχει από Δευτέρα το BodyTalk –άντε να ψωνίσω καμιά καινούρια φόρμα μπας και μου έρθει όρεξη να πάω γυμναστήριο.
-Και τι να κάνουμε σήμερα; Πάμε ΙΚΕΑ να ψωνίσουμε σολομό κοψοχρονιά;
Βγαίνοντας έξω μετά από δυο ώρες (στις οποίες προσπαθούσαμε να διαλέξουν τον σολομό τον σωστό, τον νόστιμο) το κρύο ξυρίζει. Ο ήλιος δύει κι όσο η Margot ψάχνει πάλι «πού να πάρκαρα; Θυμάσαι» εγώ κοιτάω τον ουρανό.
-Σήμερα είναι κόκκινος, μάλλον επειδή φυσάει και δεν έχει υγρασία- αν θυμάμαι καλά το μπλε σκεδάζεται περισσότερο όταν συναντά εμπόδια- βλέπε υδρατμούς- άρα ο ουρανός είναι μοβ όταν έχει υγρασία και το μπλε σκορπιζεται περισσότερο κι ανακατέυεται με το κόκκινο...
Η Margot με κοιτάει και μουρμουράει κουνώντας το κεφάλι της
-Καλά, άμα εσύ δεν πηδήξεις τον Νεύτωνα δε θα ηρεμίσεις ποτέ !
Και ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο να μπούμε.

Last chance Harvey

Πολύ σπάνια μιλάω για ταινίες εδώ. Αλλά μετά από τόσα ιδεατά ρομάντζα μεταξύ αψεγάδιαστων χολιγουντιανών πλασμάτων, επιτέλους και κάτι ρεαλιστικό. Το σενάριο έχει καλές στιγμές αλλά τα περισσότερα τα λέει η Emma Tompsοn -ειδικά όταν δε μιλάει. Όλη της η φιγούρα εκπέμπει μοναξιά και το βλέμμα της δείχνει πόσο τρυφερή και ευάλωτη είναι η ηρωίδα που πλάθει. Υπέροχη ηθοποιός...

where do you run to? - indieannalog set #44

Γη… Άντε πάλι τα ίδια. Καυγάδες, γκρίνιες, κακοκαρδίσματα. Δε λέω ρε Νάνσυ, αυτές οι μπότες φτιάχτηκαν για περπάτημα, αλλά στο μεταξύ τα νεύρα μου έχουν γίνει διαχωριστικές γραμμές του οδοστρώματος και οι μπότες κοντεύουν να λιώσουν απ’ τα χιλιόμετρα! Κουράστηκα με τόσο περπάτημα. Πού θα τη βρω πια αυτή τη σχέση; Μήπως έχω χαθεί;

Αέρας… Πάω καλά από εδώ; Δεν έχει και ταμπέλες. Να είχε έστω ένα βελάκι, προς λεωφόρο βραχυπρόθεσμων σχέσεων ή προς ορεινό μονοπάτι μακράς συμβίωσης, κάτι… Προς τα πού να πάω? Υποτίθεται ότι το ένστικτο οφείλει να παίζει ρόλο GPS αλλά ως γνωστόν και το μηχάνημα υπάρχουν στιγμές που δεν «βλέπει» τον δορυφόρο και σε αφήνει ξεκρέμαστο. Αφού έχω βραχυκυκλώσει και πια όλα μου φαίνονται σωστά και ταυτόχρονα λάθος, θα αφήσω την απόφαση σε άλλους. Θα κάτσω σ’ αυτή την κοτρώνα και θα κάνω auto stop.
-Για πού το βαλες κοπελιά;
-Εεε, εσείς για πού είστε;
-Δύσκολων ερώτων και παθιασμένων φιλιών γωνία
-Χμμμ, ξέρετε αν αυτά είναι κάπου κοντά στην οδό συναισθηματικής ασφάλειας;
-Τι να σου πω ρε κοπελιά, δεν έχω ιδέα, έρχεσαι εκει που πάω;

Φωτιά… Βλέπω μέσα από το παράθυρο εικόνες να τρέχουν προς τα πίσω. Κάθε φορά που πρέπει να προχωρήσω μπροστά, κάθε που φεύγω για νέο τόπο -ακόμα κι αν δε με εξόρισαν από εκεί που αγαπούσα αλλά μόνη ξεριζώθηκα, πάλι με πιάνει μια θλίψη, μια στιφή γεύση νοσταλγίας. Αντί να θυμάμαι τις ξηρασίες και μετά τους κατακλυσμούς, τα σκουπίδια και την ηχορρύπανση, τις ακαθαρσίες των αδέσποτων και τις κουτσουλιές πάνω μου, θυμάμαι μόνο τις κόκκινες ανατολές κα τα μοβ ηλιοβασιλέματα, τους άδειους δρόμους τις νύχτες μεσοβδόμαδα και το ραδιόφωνο να παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι τα πρωινά που ήμουν μποτιλιαρισμένη. Πώς αλλιώς αφού αγαπούσα τότε…

Νερό… «Σκέψου θετικά, δε μπορεί να σου λείψει κάτι που δεν είχες. Τουλάχιστον το είχες, για όσο το είχες»! Κοιτάω το δρόμο μπροστά από το παρμπρίζ. Κοιτάω το χέρι του καθώς αλλάζει ταχύτητα. Δε φοράει βέρα. Ωραία. Αλλά για πόσο θα μου κρατήσει πάλι; Αφού δεν πάμε στον ίδιο προορισμό. Απ’ ότι φαίνεται κανείς δεν πάει στον τόπο που γυρεύω. Οπότε ας απολαύσω τη διαδρομή μαζί του. Μέχρι εκεί που πάει. Και μετά…
Αυτές οι μπότες φτιάχτηκαν για περπάτημα. Κάποια στιγμή, δεν μπορεί. Κάποια στιγμή θα το βρω. Και ίσως στο δρόμο βρω κάποιον να πηγαίνει στην ίδια κατεύθυνση…

ο κερδισμένος χρόνος

σήμερα μην ξεχάσετε να αλλάξετε τα ρολόγια σας και να τα πάτε μια ώρα πίσω:
έτσι έχετε μια ώρα παραπάνω για να διορθώσετε ό,τι πήγε στραβα χτες...

Εκείνη κοίταζε έξω από τη τζαμαρία, εκείνος μες στο μπαρ. Για ώρα. Εκείνοι δεν κοιτάχτηκαν στα μάτια ούτε στιγμή. Τα χέρια τους δεν αγγίζονταν, τα γόνατα μήτε, εκείνοι ήταν σαν ξένοι την ώρα αυτή.
Σαν πέρασε η μπόρα ΄φυγαν. Την πήγε σπίτι της. Κι αυτή κατέβηκε με μια ξερή "καληνύχτα". Εκείνος κοίταξε την ώρα. 4.15. Τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη. Τα ρολόγια γυρνούν μια ώρα πίσω. Αν γύρναγε το ρολόι στις 3.15, αν μπορούσε να γύρναγε πίσω στο μαγαζί, που εκείνη κοίταγε έξω από το παράθυρο κι εκείνος μέσα στο μπαρ και κανείς δεν κοίταζε τον άλλο στα μάτια. Αν μπορούσε να ξαναζήσει τη στιγμή και να την έλεγε όσα αυτή περίμενε να ακούσει, να πάει απέναντι και να την αγκαλιάσει, να της χαμογελάσει και να της πει "σ΄αγαπάω ρε χαζό, ξεκόλλα, είμαστε μαζί κι όλα θα πάνε καλά".
Μα έμεινε εκεί να κοιτάζει το ρολόι του. Εκείνη ξεκλείδωσε την πόρτα και χάθηκε από μπρος του. Και τίποτα δεν έκανε. Ούτε το ρολόι γύριζε, ούτε τα λόγια του.
Κερδισμένος χρόνος είναι ο χρόνος που αξιοποιείς, που τον εκμεταλλεύεσαι προς όφελός σου. Κερδισμένος χρόνος είναι εκείνος που αγαπιέσαι κι αγαπάς. Κι εκείνος ένιωθε τόσο μόνος. Το ίδιο μόνος σα να μην είχε αλλάξει τίποτα. Κι ας έδειχνε η ώρα πια τρεις και δεκαεννιά και σαράντα δευτερόλεπτα Εκείνος τίποτα δεν κέρδισε εκείνο το βράδυ. Μόνο έχασε. Μόνο.

Καιρός για δυο (παπουτσια)- indieannalog set #43

το fileden πάλι μπλοκαρε και δε μπορώ να ανεβάσω κομμάτια, πάρτε κειμενο κι ελπίζω συντομα και σε μουσική...

Γη… Τι ήταν να πιάσουν οι βροχές, αναγκάστηκα να βγω στους δρόμους για «κλειστά» παπούτσια. Τα παπούτσια δεν είναι εύκολη αγορά: αν σου είναι μικρά σε χτυπάνε, αν είναι μεγάλα σου βγαίνουν κι αν είναι εξεζητημένα αναγκάζεσαι να ανανεώσεις όλη τη γκαρνταρόμπα σου για να ταιριάξουν. Τώρα που το σκέφτομαι, το να διαλέγεις παπούτσια μοιάζει αρκετά με το να διαλέγεις σύντροφο. Η Κάρυ π.χ στο sex & the city επιλέγει συνεχώς πανάκριβα, πολυτελή και παλαβά παπούτσια: ουσιαστικά είναι σα να δηλώνει ότι θέλει κάποιον πλούσιο που να αντέχει την συμπεριφορά κακομαθημένης πριγκίπισσας που επιδεικνύει. Σημειολογικά τα Manolo Blanik της ΕΙΝΑΙ ο Mr. Big.

Αέρας… Προσωπικά δοκιμάζω εξήντα ζευγάρια για να διαλέξω ένα. Αν μου βγουν καλά μπορεί να τα φοράω μέχρι να λιώσουν. Αλλά το δράμα μου είναι ότι συνήθως αγοράζω παπούτσια που μου αρέσουν μεν, αλλά δεν τα έχουν στο νούμερο μου! Και έτσι αρχίζουν οι παρεμβάσεις: τα φοράς μέσα στο σπίτι με τις ώρες μέχρι να μαλακώσουν, τα πας στο τσαγκάρη να τα βάλει στο καλαπόδι, κολλάς από μέσα τους επιθέματα σιλικόνης στα σημεία που σε στενεύουν, μετά καταλήγεις να γεμίσεις τα πόδια σου τσιρότα όπου σε χτυπάνε (οπότε μωρό μου μη με ξαναρωτήσεις "συνηθως προσπαθείς; παλευεις για να πάει καλά μια σχέση"- μέτρα φουσκάλες και κάλους και θα καταλάβεις)

Φωτιά… Όσο περνούν τα χρόνια το βρίσκω ψυχοφθόρο, χρονοβόρο και ανοικονόμητο να καταπιέζομαι για να χαρώ ένα ζευγάρι παπούτσια που εξαρχης το έβλεπες και όλοι στο έλεγαν πως ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ. Αφήστε που τόσα χρόνια να προσπαθώ να χωρέσω σε στενά γοβάκια, κατάφερα να παραμορφώσω τα πόδια μου: τα κότσια μου έχουν μεγαλώσει, τα δάχτυλα έχουν στραβώσει και κάθε νέο παπούτσι πλέον με ενοχλεί κάπου- αφού τα πόδια μου είναι γεμάτα εξογκώματα και πληγές

Νερό… Αυτό που με ανησυχεί λοιπόν είναι ότι με τόσες γόβες-- προκρούστες που φόρεσα, έτσι που έχουν γίνει τα πόδια μου, δεν πρόκειται να ξαναβρώ παπούτσι να με βολέψει. Κι αυτά που είναι μαλακά συνήθως είναι παλιομοδίτικα με απαίσιο σχέδιο. Κι αφού πια δεν θέλω να προσπαθώ και να υποφέρω τόσο να για φορέσω ένα design υπόδημα, έχω καταλήξει ότι θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου ξυπόλητη. Και το καλοκαίρι είναι καλά. Αλλά τώρα χειμωνιάζει. Κρυώνω. Θέλω κι εγώ ένα ζευγάρι να με ζεστάνει. Αλλά βαρέθηκα να δοκιμάζω. Και να πονάω. Και δεν ξέρω πού να το βρω...

Mrs Indieanne and Dr. House - indieannalog set #43

Γη… Είναι μερικές εβδομάδες τώρα, που με έχει πιάσει μια μανία καθαριότητας. Δεν εννοώ να πλένω τοίχους, εννοώ να πετάω πράγματα. Και δεδομένου ότι πια κάθε μέρα είναι μια κακή μέρα για κοινωνική συναναστροφή (ναι, έχω νεύρα!), κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για φασίνα και εκτόνωση: ξεκαθαρίσματα, τσαλακώματα, σκισίματα, πετάγματα, ανακυκλώσεις…

Φωτιά… Ενδεικτικό περιεχόμενο συρταριού στο κομοδίνο μου: λιωμένο κραγιόν, σπασμένο μενταγιόν, παλιές φωτογραφίες, ημερολόγιο με αξιομνημόνευτες προσωπικές ιστορίες (sic), αποδείξεις για την εφορία, αποκόμματα από θέατρα, σινεμά και μια συναυλία, τα δεύτερα κουμπιά που ράβουν στα ρούχα –και τα φυλάς μήπως χάσεις κάποιο- και τα δεύτερα κλειδιά απ’ το σπίτι του πρώην -που δεν άντεξα να επιστρέψω, ένα κουτί από τσίχλες που μέσα κρύβω τις καλές μου «ψείρες» (μην τις βρει ο ανιψιός και τις διαλύσει), 100 ευρώ κάτω από το ημερολόγιο- μικρό καταπίστευμα για έκτακτη χρήση… Το περιεχόμενο ενός συρταριού πολύ εύκολα αντιστρέφει τις μνήμες και αναδίδει διφορούμενες προφητείες:

Νερό… :άραγε μια ζωή θα συμβαίνει αυτό; Θα ζω την αληθινή μου ζωή μόνο ως ανάμνηση- θα συλλέγω τα θραύσματα της σε συρτάρια για να την θυμάμαι όταν τελειώνει; Να θυμάμαι ότι έζησα; Ότι κάποτε ήμουν καλά; Ότι πήγαινα διακοπές, ήμουν ευχάριστη, είχα παρέες και αγάπες. Και μετά, ξύπνησα ένα πρωί δέκα χρόνια μετά και βρέθηκα μεταμορφωμένη σε Dr House: μια στριμμένη στρίγγλα, που αρπάζεται με το παραμικρό, που δεν δίνει του αγγέλου της νερό, κι όσο και να θέλει να την αγαπήσει ο απέναντι του το κάνει αφόρητα δύσκολο αυτό. Κουράστηκα. Να πετάω πράγματα. Να στουμπώνω κιβώτια. Να στουμπώνω τα αισθήματα μου. Νιώθω χωρίς δύναμη. Χωρίς ρυθμό. Η καρδιά μου μοιάζει να έχει χάσει ένα χτύπο της.

Αέρας… Κάθομαι ακίνητη με το ξεσκονόπανο στο ένα χέρι, το βαποριζατέρ στο άλλο και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Τα νύχια μου ξεφλουδίζω, τα λόγια μου τροχίζω «ετοιμάσου! Θα τα λιμάρω στο λαιμό σου ελαφίνα μου»- με απειλώ. Και ψεκάζω με φόρα το είδωλό μου. Υγρά δάκρυα απορρυπαντικού κυλάνε. Θέλω να γίνω πάλι καθαρή. Θέλω να φύγει όλη αυτή η σαπίλα και η κακία από μέσα μου. Θέλω να πάω στην Χώρα των Θαυμάτων –κι ας μη με λένε καν Αλίκη. Θέλω να σταματήσει να υπάρχει αυτός ο τοίχος μπροστά μου.

Θα πετάξω ότι δεν χρειάζομαι. Θα τα στοιβάξω εκεί. Η παλιά μου ζωή ένα λοφάκι από σκουπίδια. Θα σκαρφαλώσω επάνω του και θα περάσω τον τοίχο. Θα συνεχίσω το ξεκαθάρισμα. Και θα περάσω απέναντι.

Πλειοψηφιοκρατία -indieannalog set #42

Γη… Κάποια χρόνια πριν ο Νομπελίστας οικονομολόγος Kenneth Arrow απέδειξε το «θεώρημα του αδύνατου» (the impossibility theorem). Βάσει αυτού δεν υπάρχει καμία μέθοδος που να μπορεί να μεταφράσει τις προτιμήσεις των μεμονωμένων ψηφοφόρων μιας κοινωνίας στις προτιμήσεις την κοινωνίας αυτής ως συνόλου. Ο άνθρωπος, με λίγα λόγια, είπε οι εκλογές σε μια Δημοκρατία δεν προσφέρουν Δήμο- Κρατία αλλά μονάχα την βεβαιότητα ότι θα ακουστούν όλες οι ατομικές απόψεις, αλλά όχι η ΜΙΑ περιβόητη «κοινωνική εντολή» που όλοι βαυκαλίζονται ότι παίρνουν ως Πρωθυπουργοί. Οπότε γιατί τελικά να πάω να ψηφίσω, εγώ θα κάνω τη διαφορά;

Φωτιά…Δεν αμφισβητεί κανείς το προβάδισμα της Δημοκρατίας έναντι άλλων πολιτευμάτων, δεδομένης της γενναιοδωρία της -κατά την οποία «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο» και της γενικότερης φιλελεύθερης πνοής της. Αυτό που απασχολεί όμως είναι το πώς μπορεί να υπάρξει ουσιαστική δημοκρατία. Διότι δε θέλει και μεγάλη σοφία για να καταλάβεις ότι η «δημοκρατία» δεν εκφράζει πλέον τη δύναμη του λαού των 1000 κατοίκων της αρχαίας Αθήνας αλλά τα σφυρίγματα και τα ουρλιαχτά της πλειοψηφίας των 11.000.000 της σύγχρονης Ελλάδας. Έτσι φτάνουμε σε αυτό που εκτός από «δημοκρατία» στις μέρες μας ονομάζεται ενίοτε και «τυραννία της πλειοψηφίας».

Αέρας… Ξαφνικά μπαίνουν πολλές παράμετροι στη μέση: διότι ναι μεν ο λαός ψηφίζει, αλλά ο λαός είναι ένα πράγμα; Έχουν όλοι τα μυαλά στο κεφάλι τους –εννοώ, μετά τα 18 είναι όντως «μυαλωμένοι» όσοι ψηφίζουν; Είναι ενημερωμένοι για το τι χρειάζεται ο τόπος (γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο οι περισσότεροι γνωστοί μου από την επαρχία, ψηφίζουν ό,τι και οι γονείς τους και έχω δει πολλές γιαγιάδες να μπαίνουν στο παραβάν με το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο που τους έδωσε ο γιος τους). Κι εμείς οι υπόλοιποι που ψηφίζουμε με καθαρή την συνείδηση μας, πιστευουμε αλήθεια ότι με όσα ακούσαμε τσάτρα –πάτρα σε πολιτικά ντιμπέιτ έχουμε ενημερωθεί για το τι χρειάζεται ο τόπος (sic); Με κάτι τέτοια έχω αρχισει πάλι να σκέφτομαι γιατί να φέρεις ένα παιδί σε αυτο τον κόσμο, το να ζεις στη Γη δεν έχει πια πλάκα και άλλα πένθιμα...

Τελικά καταλήγουμε να ψηφίζουμε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι κάποιον που υποθέτουμε ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά, χωρίς να ξέρουμε πώς θα γίνει η δουλειά, ούτε ποια είναι ακριβώς η δουλειά. Και πώς είναι δυνατόν να θέλουμε όλοι να γίνει η ίδια δουλειά: και ο αγρότης και ο άστεγος και ο εφοπλιστή και ο μικρομεσαίος! Μετά από αυτά είναι σαφές ότι η κάθε κυβέρνηση δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους. Η κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να ικανοποιήσει κατά κύριο λόγο την τάξη που την επέλεξε (πλειοψηφία, θυμάστε); Στη χώρα μας αυτή είναι η μεσαία τάξη, που πάντα τρέφει την υπέροχη φαντασίωση ότι με λίγη οικονομική βοήθεια από το Κράτος θα γίνει ανώτερη τάξη. Αυτό που δεν καταλαβαίνει η μεσαία τάξη είναι ότι προκειται για ΦΑΝΤΑΣIΩΣΗ, και δε θα γίνει ποτέ! Όμως ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις τρέφοντας ελπίδες και οι Πρωθυπουργοί αισθάνονται όλο και πιο πιεσμένοι να πράξουν προς αυτό τον στόχο προκειμένου να μείνουν και στην εξουσία, επιβαρύνοντας φυσικά τα κατώτερα στρώματα, που εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο.

Νερό…Έτσι καταλήγουμε σε ένα ακόμα χαρακτηριστικό της δημοκρατίας: την αδυναμία της να προσφέρει πολιτική σταθερότητα και κοινωνική ασφάλεια. Το κυβερνών κόμμα έχει συνήθως μια εύθραυστη πλειοψηφία που εύκολα μπορούν να ανατρέψουν οι τρικλοποδιές της αντιπολίτευσης και ο διαρκής πόλεμος των ΜΜΕ (η 4η εξουσία - για όποιον δεν το θυμάται) . Πολλές φορές έχει ειπωθεί ότι σε αναπτυσσόμενες χώρες , με προσφυγικούς πληθυσμούς και αναταραχές, οι δημοκρατίες δεν ενδείκνυνται μέχρι να επιτευχθεί μια στοιχειώδης κοινωνική σταθερότητα. Ο Μακιαβέλι είχε μια κυκλική θεωρία των πολιτευμάτων βάσει της οποίας κάθε μοναρχία θα παρήκμαζε σε μια ολιγαρχία και αυτή με τη σειρά της σε μια δημοκρατία και αυτή με τη σειρά της σε μια αναρχία και μετά τυραννία και ξανά μοναρχία. Μετά την άναρχη κατάσταση πέρσι τον Δεκέμβρη, όλο και περισσότερο σκέφτομαι ότι, παρότι δε θέλουμε να σκεφτόμαστε πως είμαστε τριτοκοσμικοί, είμαστε μια αναπτυσσόμενη χώρα βουτηγμένη σε ένα κοινωνικό χαρμάνι που δεν ξέρεις πού θα οδηγήσει. Κι όλο και περισσότερο τρέμω τον Μακιαβέλι. Και θα πάω να ψηφίσω. Σε αυτη την πλειοψηφική δημοκρατία δίχως νόημα. Τουλάχιστον ας ακουστεί και η δική μου άποψη. Γιατί έτσι που τα έχουμε κάνει, ίσως σε λίγα χρόνια η ΕΕ θα μας φέρει έναν Βασιλιά. Και πια δε θα ακούγεται καμία άλλη άποψη...

κλειστόν λόγω ηλιθιότητος- indieannalog set #41

Γη… Οι άνθρωποι σπουδάζουν για να «ανοίξει» το μυαλό τους. Να μην βλέπουν μόνο την επιφάνεια αλλά το βάθος των πραγμάτων και να τα κατανοούν. Να αναγνωρίζουν αιτιακές σχέσεις όπου υπάρχουν, σταθερά μοτίβα και «παραδείγματα» και παράλληλα να έχουν την ωριμότητα να αποδέχονται ότι κάποιες φορές αυτά δεν υπάρχουν, γιατί βρίσκονται μπροστά σε μια χαοτική κατασταση. Ο έρωτας δεν είναι χαοτικό σύστημα –οι άλλοι απ’ έξω βλέπουν τα «μοτίβα» που δημιουργούνται, μονάχα εσύ που είσαι μέσα ζεις στο χάος. Αν ήσουν αμόρφωτο κοριτσόπουλο θα σου δίναμε ελαφρυντικό μικρή μου αθώα ύπαρξη, αλλά κάνεις διδακτορικό. Οπότε τι δικαιολογία έχεις αυτή τη φορά για την ευπιστία και την ηλιθιότητά σου;

Φωτιά… Αυτή τη φορά δεν έχω καμία δικαιολογία που έπεσα πιο χαμηλά κι απ’ τη Λάσκαρη στον Κατήφορο- και δεν έγινε και για χάρη ενός Κουρκουλου το κακό- άσε που δεν υπήρχε κι ένα καλό παιδί- Βουλγαρίδης να μαζέψει τα σκατά μετά! Γυρνάω στην φωλιά μου σαν αλεπού που η ουρά της πιάστηκε στο δόκανο και πια ντρέπεται να βγει ξανά έξω κολοβή και να την κοροϊδεύουν τα άλλα ζώα. Πλέον πρέπει να ξαναγυρισω στα μόνα πλάσματα που ξέρω ότι με αγαπούν και δε θα με προδώσουν- το pc μου, τη μουσική μου, τα μολύβια και τα χαρτιά μου, τον γάτο μου…

Αέρας… Αυτό που με θυμώνει περισσότερο είναι ότι κάτι μυστήριο μου συμβαίνει και ποτέ δε μπορώ να θυμώσω αρκετά με αυτόν που βοήθησε στο να καταστραφεί η ζωή. μου Δεν μπορώ να του κλείσω το τηλέφωνο στα μούτρα, δεν μπορώ να κάνω κλικ, να κλείσω τον διακόπτη των συναισθημάτων, να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου κλπ, κλπ. Μαζί μου καθένας μπορεί να πιστευει ότι όλες οι μαλακίες επιτρέπονται γιατι πάντα θα τις δικαιολογώ αφού τον αγαπάω. Αυτή τη φορά όμως καταλαβαίνω ότι συγχωρώντας συνεχώς απλά κάνω τον άλλο πιο γαϊδούρι απ’ ότι ήταν και στρώνω το χαλί για την κόλαση της ανευθυνότητάς του. Και πια θέλω να αλλάξω δρόμο. Θέλω κι εγώ να δω πώς διάολο μοιάζει αυτός ο Παράδεισος επιτέλους

Νερό… I'm just a little person, οne person in a sea, οf many little people who are not aware of me. I do my little job and live my little life, eat my little meals & miss my little kid and wife. And somewhere, maybe someday, maybe somewhere far away I'll find a second little person who will look at me and say: “I know you, you're the one I've waited for let's have some fun”. Συνεχίζω να κολυμπάω στην θάλασσα των μικρών ανθρώπων. Αν σκοπεύεις να με βρεις δεύτερο μικρό ανθρωπάκι, βιάσου. Έχω παγώσει και δεν ξέρω για πόσο ακόμα μπορώ να μείνω στην επιφάνεια….